My Blog is My World

စစ္ျဖစ္တာလည္းမဟုတ္ ကပ္ေရာဂါလည္းမဟုတ္ပါပဲ ေဟာဒီခ်င္းတြင္းမွာ အျပစ္မဲ့ေတြ ေသာက္ေသာက္လဲေသၾက ဘ၀ေတြကြဲ မ်က္ရည္ေတြရႊဲလို႔ စက္ေလွ တစ္ခ်က္အေမွာက္က အသက္ေတြမ်ားစြာကို ဆြဲခ်ပစ္ခဲ့တယ္

တိမ္ေတြကိုေမာ့ၾကည့္ရင္း ဖမ္းဆုပ္မရတဲ့သေဘာကို ေတြးမိတဲ့အခါ မင္းအေၾကာင္းက အလိုလိုပါလာတယ္ သစ္ရြက္တစ္ရြက္လို စိမ္းလန္းလည္း ေႂကြျပလို႔မွမရဘဲကြယ္ အတိတ္ရာဇဝင္ထဲမွာ မင္းရဲ႕က်ိန္စာေတြ အခုထိ ရွာၾကည့္မိေနတုန္း သတိရျခင္းေတြသာ ကိုယ္သင္းနံ႔ျဖစ္ခြင့္ရရင္ မင္းရွိရာအရပ္ဆီတိုက္ခတ္မယ့္ေလေျပနဲ႔အတူ ထည့္ေပးလိုက္ခ်င္ရဲ႕ မင္း ေမႊးျမပါေစကြယ္..

လက္ေတြနဲ႔ လွမ္းမမီႏိုင္ေတာ့မ်ိဳးျဖစ္ရင္ ငါ့ကို ေပြ႕ဖက္ထားဖို႔ ျပန္မလြမ္းပါနဲ႔ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ နားလည္ေယာင္ေဆာင္ခဲ့မွန္း ေဝးသြားမွသိတယ္ အမုန္းႀကိဳးေတြႀကီးသေလာက္ သံေယာဇဥ္ႀကိဳးက ပိုေသးတယ္ ျဖတ္ရတာသိပ္လြယ္တယ္ သူ႔ရင္ဘတ္ ကိုယ့္ရင္ဘတ္မွာ နယ္ျခားမွတ္တိုင္ေတြ စိုက္ထူခံလိုက္ရသလိုမ်ိဳး ေနာက္ဆံုး… အတၱေတြကသာ အႏိုင္ယူသြားတယ္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆိုတာ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးသြားရင္ လူေတြအားလံုး ေခါင္းခါၿပီးေျပာၾကလိမ့္မယ္ ဒါေတြဟာ ပံုျပင္ေတြပါကြာဆိုၿပီး မရႏိုင္ေတာ့တာကို လြမ္းရင္းနဲ႔ပဲ ထပ္ေျပာလိမ့္မယ္ ဒါေတြဟာ ပံုျပင္ေတြပါကြာေပါ့ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ့္ေလာက္ ဘယ္သူသိမွာတုန္း စိတ္႐ိုင္းေနတာလည္းသိ စိတ္ကူးယဥ္ေနတာလည္းသိ စိတ္ယဥ္ေက်းေနတာလည္းသိ စိတ္အလိုမက်တာလည္းသိ ခက္တာက ကိုယ့္စိတ္မွာျဖစ္ေနတာေတြေျပာဖို႔ အေဖာ္လိုတယ္ဆိုၿပီး ပညတ္ထားတဲ့ လူ႔အဖဲြ႕အစည္းႀကီးက ျပႆနာပဲ။ တံခါးေခါက္ဝင္ခဲ့ပါလို႔ေျပာခဲ့သလား တံခါးမေခါက္ပဲ ဝင္တာကို ခြင့္ျပဳခဲ့သလား မသိဘူး ေသခ်ာမသိဘူး ခုမွ ျပန္ေတာ့မလားဆိုၿပီး စကားစလို႔မရေတာ့ပါပဲ ႏွလံုးသားက အခန္းနဲ႔တူတယ္ဆိုတာ ဧည့္သည္ေရာက္လာမွ သိေတာ့တယ္ ဟိုးေတာင္တန္းႀကီးေတြ ဟိုးလယ္ကြင္းစိမ္းႀကီးေ...